رسول خدا (صلی الله علیه و اله) به امیر المؤمنین (علیه السلام) فرموند: یا علی! مبادا هنگام زناشویی تو با همسرت، فرزندی بیدار باشد و صدای شما و نفسهایتان را بشنود که اگر اینطور شد این کودک روی سعادت را نمی بیند.

این حدیث را از قدیم می شناختم. و بسیار به آن استناد کرده بودم. البته شناختم از این حدیث، هرگز چنانکه امروز هست، نبوده است. دیروز، نه از زاویه "بررسی رابطه اخلاق و سیاست" بلکه از زاویه "اثبات حق برخورداری از مسکن شرافتمندانه برای همه انسانها" به این حدیث می نگریستم.

در واقع در روزگار تحصیل در دانشگاه و در خلال مباحثاتی که گاه و بیگاه سر می گرفت، برای اینکه اثبات کنیم اسلام "حق برخورداری از مسکن شرافتمندانه" را برای همه انسانها در نظر گرفته و حداقل استاندارد برای این مسکن شرافتمندانه، آپارتمان بالای پنجاه متر (برخوردار از یک سالن و حداقل یک اتاق خواب) است، از این حدیث استفاده می کردیم. چرا که امر به شیء امر به لوازم آن است و وقتی شارع به زن و شوهر می گوید صدای نفسهایتان به کودک نرسد، و از سوی دیگر برای شوهر حق دو بار (پس از بیداری در صبح و قبل از خواب در شب) دسترسی جنسی روزانه به همسرش را قرار می دهد، لازمه ی این امر و آن نهی این است که مسکن فرد مسلمان، ویژگی لازم برای اجرای این فرامین را داشته باشد. و راه چاره، بّعد مسافت و تفکیک محل خواب پدر و مادر است؛ این در حالی است که در حکومت اسلامی ما چندین میلیون نفر در خانه های تک سالنه زندگی می کنند یعنی اتاقی که یکسوی آن اجاقی برای آشپزی نهاده اند و یکسوی دیگر رختخوابها را روی هم میچینند تا کی هنگام خواب برسد و آنها را روی زمین بگسترند و بتمرگند!!

آن زمان گذشت و در سال 84 مردی با شعار عدالت اقتصادی و اجتماعی آمد و ما به همین هوا از او حمایت کردیم. اکنون پنج سال می گذرد و نه تنها به عدالت اجتماعی و اقتصادی نزدیک نشده ایم بلکه ارزش های اخلاقی جامعه به دست آن مرد و هوادارنش ذره ذره آب می شود و به دره های نابودی فرو می رود.

آخرین آسیب از این دست، «پورنوگرافی سیاسی» است که گریبان جامعه ما را گرفته است؛ پورنوگرافی در لغت به معنی زشت نگاری است و در اصطلاح به "نمایش هرزگی جنسی با هدف تجارت تصویری" و فروش هیجان ناشی از نمایش آن عمل اطلاق می شود.

اکنون جامعه ما دچار همین درد است؛ نمایش هرزگی سیاسی با هدف تجارت تصویری و فروش هیجان ناشی از نمایش آن! فقط در اینجا پولی رد و بدل نمی شود؛ اقتصاد نیست که "مارکت" در میان باشد. سیاست است و چشم ها به "صندوق رأی" دوخته اند. پس به جای پول، تمنای رأی در میان است. فروش هیجان در ازای رأی و کسب قدرت یا بقای در قدرت!

آنچه باعث شد این یادداشت را بنویسم، سخن اخیر دکتر محسن رضایی است. وی که خود از کاندیداهای دوره دهم ریاست جمهوری بود و به رغم برخورداری از سلامت روان، برنامه های سنجدیده و اخلاق نیکو، (به دلایلی که بیشتر به بی همتی ما نخبگان بر می گردد) موفق به موج آفرینی در افکار عمومی جامعه نشد، در گفتگو با خبرآنلاین سخنی برزبان رانده که جای تأمل دارد. 

خبرآنلاین می نویسد: محسن رضایی در این گفتگوی صریح موضوعاتی را طرح کرد که تاکنون کمتر به آن پرداخته شده است. او که یکی از نامزدهای ریاست جمهوری دهم بود نگاه و تحلیلی دیگر به مسائل پس از انتخابات داشته و معتقد است باید با نگاهی آسیب شناسانه درباره موضوعاتی که نسبت به آن غفلت شده است اندیشید. نگرانی رضایی این بار نه از جنس سیاسی بلکه با نگاهی به آینده و به گفته خودش مثلاً در 10 سال دیگر از جنس تربیتی - معنوی است. او برخلاف عده‌ای که آسیب‌های ظاهری انتخابات سال پیش برایشان مهم است می‌گوید: «آثار تربیتی و اعتقادی مسائل پس از انتخابات بررسی نشده است.» وی در توضیح این موضوع تصریح کرد: آثار تربیتی و عقیدتی بعد از انتخابات در نسل سوم و چهارم که می‌خواهیم انقلاب را به آنها تحویل دهیم بررسی نشده است. وی نگران آن است در زمانی که توسط عده‌ای نسل اول انقلاب تخریب می‌شوند اگر این تصویر شکل بگیرد تأثیر خودش را در 10 سال آینده نشان خواهد داد. وی که در کارنامه کاری‌اش فرماندهی سپاه پاسداران در سالهای دفاع مقدس را دارد با اشاره به مثالی نظامی می‌گوید: یک نوع مین دریایی هوشمند با کار گذاشته شدن در کف دریا، زمانی که سنسورهایش از حضور کشتی‌ها فعال می‌شود به روی آب آمده و انفجاری ناگهانی رخ می‌دهد. وی با این مثال یادآور می‌شود که رسوب‌های هوشمندی که در ذهن نسل سوم و چهارم انقلاب نشسته است می‌ماند و بعدا مانند مین منفجر می‌شود و تبعاتی به دنبال دارد. وی با اشاره به اینکه در یک سال اخیر مسئله ولایت فقیه و امام و یاران امام ورهبری و اصول انقلاب زیر سئوال رفت در گفت و گو با خبر گفت: چون این زیر سئوال رفتن توسط خودی‌ها صورت می‌گرفت و هضم آن سنگین بود آثار آن به عنوان آثار منفی رسوب و می‌کند و در ده سال آینده آثاری را مشاهده می‌کنیم. وی یادآور شد: تصویر منفی که از نظام جمهوری اسلامی ایجاد شد تصویری غیر واقعی بود.

پس از تحریر: فردای مناظره احمدی نژاد با موسوی، یکی از هواداران سلیم النفس احمدی نژاد در دانشگاه امام صادق (ع) که از شدت بی اخلاقی رئیس جمهور متحیر شده بود، به من زنگ زد و گفت نظرت چیست؟ حدیث صدر همین مطلب را برایش خواندم. و گفتم: بخشی از مناظره، طبیعی بود. و طرفین اخلاقاً و شرعاً حق داشتند این سخنان را بگویند همانطور که والدین حق دارند با یکدیگر عمل زناشویی انجام دهند. ولی آثار آنچه امشب بر زبان آمد، مهلک است؛ بیچاره جامعه ی ما که صدای نفس این دو را شنیده است، کودکی است که روی سعادت را نخواهد دید! 

پی نوشت: البته الان که یکسال از آن مناظره و شب های ملتهب می گذرد، معتقدم بی اخلاقی های قبل و بعد از انتخابات، اصلاً شبیه رفتار جنسی طبیعی بین زن و شوهر نبوده است بلکه بیشتر به تجاوز به عنف (rape) شبیه است و اثرات آن به مراتب مهلک تر است. ترجیح می دهم برگردم به سخن محسن رضایی: «آثار تربیتی و اعتقادی مسائل پس از انتخابات بررسی نشده است».